• Kabouters in de mist

    Eind november hadden we in de Vogezen weer een groep bushcrafters uit Nederland op bezoek. Ze kozen voor een driedaagse tocht door het massief van de Donon en de Schneeberg. Bekijk hier een videoverslag van een pittige tocht door bergachtig gebied in de ‘thuisbossen’ van de RandoLoup.

    kabouters

    ‘de kabouters gaan de mist in’

    VIDEOVERSLAG

    Deze groep ervaren bushcrafters moest onder bijzonder moeilijke omstandigheden rondtrekken, met veel mist, wind, vorst en sneeuw. Met een uitgekiende en toereikende uitrusting èn met een uitstekende moraal, werd het een succesvolle onderneming. Die voor herhaling vatbaar is!

    “We hebben een prima trip gehad. Het is mooi hiken in de Vogezen. De routes zijn mooi en goed aangegeven. Soms even zoeken naar een vlak stukje voor de grondslapers. Of wildkamperen wel/niet toegestaan is, is me nog niet helemaal duidelijk”.

    “Soms was het jagen wel lastig. Hoewel de jagers (toeristen) aardig waren, geeft het wel een onrustig gevoel. Een route die ik graag wilde nemen konden we niet doen vanwege de jacht. Hierdoor moesten we een stuk omlopen over asfalt. Maar goed het bos is nu eenmaal voor meerdere gebruikers en aan de jacht wordt lokaal verdiend”.

    “De hutjes zijn leuke uitval mogelijkheden bij slecht weer. Prima voorzieningen. Maar soms wel druk. Er kwamen ‘s avonds nog 4 personen bij en ‘s morgens nog twee passanten”.

    “De Vogezen is wat mij betreft een prima Bushcraft gebied. Een dag langer was zeker niet verkeerd geweest”.



    “Nog heel erg bedankt voor de gastvrijheid en hulp.”

    Uiteraard bedanken wij ook deze groep. Omdat we hun ervaringen middels deze video mogen delen met anderen!


    OVER DE UITRUSTING VAN EEN VAN DE DEELNEMERS:

    Hieronder staat mijn paklijst. Vanwege de verwachte kou heb ik mijn op het allerlaatst nog een KL poncho en een thermosfles meegenomen, beide niet nodig geweest.

    Voor eten had ik zelf gedroogde kant en klaar maaltijden gemaakt en wat soepjes voor tussendoor. Werkte goed, maar ik had het met helft ook makkelijk gered. Dus volgende keer iets minder eten meenemen. Voor het kampvuur zat ook nog een flesje port in de rugzak.

    Wat heb ik gemist? Niets. Onderstaande lijst is dus eigenlijk mijn basis. Ik kan dit uitbreiden of verminderen naar gelang het type uitstapje en de weerverwachtingen.

    Verblijf
    KL poncho
    DD Tarp 3×3 incl. ridgelijn en extra touw
    Bivakzak
    Snugpak slaapzak
    Slaapmatje Nomad

    Eten en drinken
    Trangia brander
    Klapmok
    Spork
    Pan Alocs (incl. olie, brandstof trangia brander)
    Source waterbladder
    Katadyn Hiker Pro waterfilter
    Thermosfles

    Hygiene
    Toilettas incl. benodigdheden
    Zeem

    Gereedschap
    Mes
    Klapzaag
    Hoofdlamp
    Paracord


    De paklist van een andere deelnemer:

    Het streven was dus om op 9 à 10 kilo uit te komen. Inclusief rugzak zelf, water en proviand. Een jasje wat je aan had (en later eventueel op je pack bond) of een mes aan je riem telde dus niet mee.

    Getal tussen haakjes is het gewicht in grammen.

    Rugzak:
    Macpac Torlesse 35 (1514)

    Bed:
    Donzen Mammut slaapzak (1270)
    Alpkit Hunka XL bivakzak (503)
    Thermarest NeoAir matrasje (415)
    enveloppe van autoruitfolie voor over het voeteinde van de bivakzak , deze deed opgevouwen ook dienst als zitlapje.

    Shelter:
    PE dekzeiltje 2,4 x 1,8 M woodland (325)
    stuk radiatorfolie voor onder de bivakzak
    aantal meters 2,5 mm polypropyleen cord, treksterkte 100 daN !

    Eten/drinken:
    Notkocher van het Zwitserse leger = gelbrandertje
    2 hele kleine alu pannetjes met 1 dekseltje (overgenomen van Oldiesfool), kleinste pannetje deed ook dienst als mok
    mini waterfilter
    plastic spork
    2 liter PET fles

    Proviand:
    2x gedroogde pastamaaltijd van Action
    wat mueslirepen en volkorenkoeken
    zak betonmortel = ontbijtmix; havervlokken, rozijnen, kokos, gedroogde banaan en melkpoeder
    klein flesje zonnebloemolie
    2x bouillonblokje
    oploskoffie
    2x theezakje
    eerste litertje schoon water
    0,5 liter Hete Sep (zelfgemaakte droplikeur)

    Extra kleding:
    mutsje, joggingbroek en microfleece truitje voor in de iets te lichte slaapzak
    2x paar schone sokken
    fluorescerend hesje om zo min mogelijk op een wild zwijn te lijken (jachtseizoen)

    Overig:
    tandenborstel en tandpasta
    toiletpapier
    handwasgel
    EHBO kit
    klapzaagje (212)
    hoofdlampje
    leesbril
    kompas
    firesteel en aansteker
    beetje Ducktape

    Het gelbrandertje was alleen om tussen de middag een kopje bouillon te maken. ‘s Morgens en ‘s avonds gebruikte ik gewoon het kampvuur.

    Ik had niks teveel bij me. Ook met het voedsel kwam ik helemaal uit.
    Tja, we waren de laatste avond wat vroeg door ons vuurwater heen. Kabouters zijn een dorstig volkje. Leermomentje…
    Volgende keer gaat wel gewoon de DD 3×3 tarp weer mee. Dan heb je toch wat meer beschutting, mocht het eens hard regenen of sneeuwen. En de mogelijkheid een dichte shelter te maken als het echt nodig is. Scheelt maar 300 gram met het zeiltje dat ik bij me had.
    Natuurlijk is een bijl ook makkelijker dan batonnen met je mes en zaagt de Stekker spanzaag beter dan zo’n klein klapzaagje.
    Maar… eerlijk is eerlijk ondanks dat ik ongeveer half zo veel kilo’s op mijn rug had dan gebruikelijk, was er niks wat ik echt miste.
    Wel wat van opgestoken, dus.


  • Heel veel bushcraften voor heel weinig geld

    De beste bushcraft leerschool is directe praktijk in de natuur zelf. Midden in de wildernis leer je vooral het meeste van jezelf en van je maten die de uitdaging aandurven. Beleef bijvoorbeeld eens een ultieme bushcraftervaring in de Vogezen. Lekker dicht bij huis en toch de volle vrijheid van de pure natuur.

    weer zo’n leuk en intiem stekkie

    De RandoLoup helpt je weer graag op de weg naar het perfecte ‘Passion Bushcraft’ avontuur in de Vogezen. Dus kiezen voor een door jezelf georganiseerde uitdaging, waarbij je altijd op onze support kunt rekenen!

    thuisblijven is duurder

    Je kiest je gezelschap, de targets die bij je passen en de data waarop je het plan gaat ondernemen. Dan met een volle tank van huis en binnen een have dag heb je, reeds op de bestemming, het besmettelijke bushcraft virus te pakken. Richtprijs voor een etmaal bushcraften in de Vogezen is 10 euro per dag of minder, als je het meeste eten meeneemt. Kies je zo nu en dan voor een zeker ook bushcraftwaardig onderdak in een refuge, dan leg je er een tientje bij. Dan nog is het vaak vijf tot tien keer goedkoper dan bij commerciële organisaties. Thuisblijven is duurder, want eenmaal in de uitgestrekte bossen, kun je geen geld meer uitgeven!


    GET THE SNOWHOW

    De eerste grotere hoeveelheden sneeuw zijn inmiddels gevallen. Vanaf deze week blijft de sneeuw ook liggen in de Vogezen. De hoogste tijd om aan je winterskills te werken, zonder dat je daarvoor persé naar het hoge noorden hoeft af te reizen. Tot ziens dus op één van deze plekken of elders in de Vogezen:



    RandoLoup Basecamp Vosges
    eigenaar: Remy Clodong

    Refuge Grand-Tetras in Wangenbourg-Engenthal:

    Mooie ligging op de grens van de bewoonde wereld en de uitgestrekte bergbossen. Er kunnen maximaal 14 personen verblijven in deze gezellige woudlopershut, met stromend water, verwarming, slaapzolder, volledig sanitair, ingerichte keuken e.d. Optioneel zijn er enkele kampeerplekken bij de refuge. Het hele jaar open en met de auto te bereiken. Komende vanaf de nabijgelegen treinstations in Saverne of Urmatt, moet je op een volle dag lopen rekenen. Met een keuze uit hele mooie trails, vanaf het station. De meest elementaire basisvoorzieningen zoals bakker, geldautomaat, restaurant, vvv-kantoor zijn op twee à drie km in het dorpje Wangenbourg te vinden.

    Een overnachting kost 12 euro per persoon, met een eventuele bijdrage in de stookkosten van de houtkachel van 2 à 6 euro per persoon. Dat is afhankelijk van het aantal mensen. Eventueel kan een avondmaaltijd en/of ontbijt geregeld worden. Topografische kaarten in bruikleen en informatie over wandelroutes en het gebied zijn ter plaatse aanwezig.



    RandoLoup Passion Bushcraft geocaches / berghutten:

    Deze hutten zijn eigendom van de Club Vosgien en/of het Office National des Forêts. Maar wij zorgen er voor dat de hutten in representatieve staat verkeren en blijven. De voorzieningen zijn echter beperkt en primitief! Ze zijn primair bedoeld als schuilplaats, met een optionele mogelijkheid om er in te overnachten.

    De hutten zijn ALTIJD gratis en voor IEDEREEN toegankelijk die de lokatie wil gebruiken voor het doel waarvoor de hutten dienen. Met het verzoek om geen enkel oneigenlijk gebruik, door bijvoorbeeld groepjes zwaar drinkende en blowende jeugd, te tolereren.

    Wil je de hutten netjes achterlaten, ook als je moet constateren dat je voorgangers daar meer moeite mee hadden. Laat wat tondel en direct bruikbaar stookhout achter voor de mensen die na je komen!

    1: Le Dernier Trappeur (alt 912m)

    lokatie: Massif du Schneeberg

    N 48° 35.989 E 007° 17.483
    UTM: 32U E 374031 N 5384379

    Op twee uur lopen van de refuge ‘Grand Tetras’ in Engenthal of één uur lopen vanaf het Maison Forestière Nideck of vanaf de parkeerplaats bij de Fermes du Schneeberg. Het paradepaardje van de RandoLoup. Deze hut is dan ook erg populair bij trekkers, geocachers en bushcrafters. Zowel in de zomer als winter zul je – vooral in de weekends – niet de enige bezoeker zijn!

    Voor max 8 à 10 personen, slaapzolder, benedenruimte, open kachel, stookhout, waterbron (100m) , buitenbivak mogelijk, kampvuurplaats, mooi uitzicht.

    optioneel: grotbivak Umwurf (alt 905m)

    N 48° 35.481 E 007° 18.134
    UTM: 32U E 374810 N 5383421

    Op 1400 meter van de bovengenoemde hut gelegen, met geweldig uitzicht. Het bivak biedt geen voorzieningen, maar er is brandhout aanwezig. Bij voldoende sneeuw is dit een aangename plek om te overnachten. Dek de stenen wand aan de buitenzijde goed af met sneeuw. Dan heb je binnen een ‘igloo klimaat’ met een temperatuur die boven het vriespunt blijft. Ook al is het buiten -20°C!

    2: Le Cabane du Dersou (alt 689m)

    lokatie: Massif du Donon

    N 48° 31.211 E 007° 08.614
    UTM: 32U E 362919 N 5375783

    Met de auto te bereiken, via een verharde weg, behalve bij veel sneeuw. Er is een doorgaande weg met een parkeerplaats op 2km. De hut heeft één kleine verblijfsruimte voor 4 personen, open kachel, stookhout, buitenbivak, waterbron (300m), open plek en standby hut (zonder ramen en kachel) op 100 meter.

    Het is een zeer afgelegen hut, die vanaf het verharde weggetje niet te zien is. Hij wordt daarom – gelukkig – vaak gemist door degenen die er niets te zoeken hebben.

    3: Le Roulé Bacon (alt 736m)

    lokatie: Massif du Donon

    N 48° 31.732 E 007° 06.173
    UTM: 32U E 359939 N 5376822

    Met de auto te bereiken, over een slechte gravelweg. Bij sneeuw en ijzel ontoegankelijk, maar parkeerplaats op 4km), kleine verblijfsruimte voor 4 à 6 personen, kachel, stookhout, picknicktafel, oude Romaanse weg, waterbron (500m), oerbos, buitenbivak mogelijk.

    4: La Charaille (alt 732m)

    lokatie: Massif du Donon

    N 48° 31.187 E 007° 04.797
    UTM: 32U E 358220 N 5375854

    Met 4×4 auto te bereiken, op één uur lopen van Raon-les-Leau, tot 6 personen, kachel, stookhout, kampvuurplek, buitenbivak mogelijk, waterbron op 50 meter.

    5: La Tête du Coquin (alt 837m)

    Massif du Donon (Bois Sauvages)

    N 48° 27.193 E 007° 00.647
    UTM: 32U E 352921 N 5368586

    Met de auto is de parkeerplek van deze afgelegen hut al zeer moeilijk te bereiken. Alleen via de R.F. des Bannes. Vergeet alle andere opties als je geen 4×4 hebt. In de winter kom je er alleen te voet. De lokatie is een gedeeltelijk open stenen gebouw zonder ramen in de kozijnen. Direct langs de hut van de Club Vosgien, is nog een observatiepost uit de eerste wereldoorlog. Prachtig 360° uitzicht over de Vogezen.

    Ligt op enkele uren lopen van de dorpjes Allarmont of Moussey. Basisvoorzieningen zoals kachel, zitplaats, kampvuurplek ontbreken volledig. Op ongeveer 40 minuten lopen is een waterbron te vinden.



    goed om te weten

    o De Vogezen zijn een middelgebergte, waar je in de wintermaanden – vooral boven de 800 meter – van tijd tot tijd arctische omstandigheden kunt verwachten. Veel sneeuw, lage temperaturen, mist en/of moeilijk begaanbaar terrein. Het is belangrijk dat je uitrusting en ervaring voldoende zijn om verantwoord en veilig met deze situaties om te kunnen gaan. Kies voor wat lager gelegen gebieden of voor een bushcraft uitdaging vanuit een vaste standplaats als je nog onvoldoende over de noodzakelijke vaardigheden of uitrusting beschikt. Een goede training vooraf, is de andere optie! Maar leermomenten heb je in de Vogezen toch wel!

    o In de maanden november en december wordt er, vooral op weekenddagen, veel gejaagd in de Vogezen. Het kan dan voorkomen dat je dan een voorgenomen traject moet aanpassen of uitstellen. Neem voor de zekerheid een veiligheidsvestje mee, zodat je gezien wordt! Incidenteel kunnen bospercelen tijdelijk afgesloten zijn voor het publiek, als er houthakkers aan het werk zijn.


    MEER WETEN:

    Wil je meer informatie over deze en andere hutten of over de mogelijkheden voor bushcrafters in de Vogezen, stuur dan even een email.

  • Urban Survival: ‘loop naar de hel’

    Kennis van urban survival en preparedness is belangrijk in tijden van crisis, bij rampen of andere calamiteiten, wanneer je niet van meet af aan op hulpverleners en support van instanties kunt rekenen. Omdat de overmacht te groot is, een goed overzicht ontbreekt of gewoon omdat middelen en mankracht niet direct inzetbaar zijn.

    you’ll never walk alone

    Goede vuistregel is dat je vooral de eerste 72 uur volledig op jezelf aangewezen moet kunnen zijn, als het om essentiële zaken gaat zoals water, voedsel, beschutting en een toereikende survivalkit. Het is nuttig om je verder te trainen in zelfhulp en het garanderen van je eerste levensbehoeften (voedsel vinden/bereiden, alternatieve skills, onderdak en verplaatsing) voor situaties die langer duren.

    Er zijn tientallen boeken over geschreven. Diverse overheden en andere instanties hebben allerlei folders en handleidingen voor je klaar liggen, voor als het echt mis mocht gaan. Oefeningen om noodsituaties goed te leren beheersen en op te lossen … welke organisatie of welk bedrijf doet dat niet.

    Maar de praktijk is per definitie zo anders. De zeker goed bedoelde tips van overheden en andere instanties, die vaak in een ‘glossy’ foldertje aan de bevolking worden gepresenteerd, pakken vaak anders uit.

    De website van Be Prepared gaat ondermeer over urban survival en preppen. Maar we werken wèl zo maximaal mogelijk vanuit een praktische situtatie. Is de EDC* of urban survival kit en het noodrantsoen wel maximaal bruikbaar. Welke dingen zijn we vergeten en wat is van weinig nut als het er echt op aankomt.


    URBAN SURVIVAL EXPERIENCE: LOOP NAAR DE HEL

    Be Prepared wil een Urban Survival Experience organiseren. In het noorden van Frankrijk, niet ver van de Luxemburgse grens. In een streek waar het kàn en op lokaties die een zeer realistische urban survival setting garanderen.

    Je krijgt een programma, taak en slechts een handjevol informatie. Geen lange lijst met de nodige uitrusting, kleding en eten, want dat bepaal jezelf. Je neemt mee wat je nodig denkt te hebben, maar niet meer dan hetgene dat in een dagrugzakje past. We denken aan een klein team van maximaal 4 à 5 personen.

    Het is geen urban survivaltraining, maar een ervaring hoe urban survival er in de praktijk uitziet. Maar je leert van de praktijk, elke minuut!


    REALISTISCHE OMGEVING

    Het stationnetje van het dorpje Vigy is al vele jaren gesloten, maar de oude verlaten spoorweg ligt er nog steeds. Aan het einde van de middag moeten we gaan. Te voet langs het spoor dat de weg wijst naar een veilig bivak onder een dam van een oude brug. Gedeeltelijk tenminste, want op het laatste stuk zijn ook de rails verdwenen. We moeten het doen met de resten van een talud en twee bruggen die in de tweede wereldoorlog werden vernield en nooit meer zijn herbouwd.

    texte

    Maginot Linie bunker: even een leuke slaapplaats zoeken

    Het traject langs het spoor wordt steeds zwaarder, het gebied wordt drassiger en heuvelachtiger. Dichte begroeiing en enkele flinke terreinbarrières doen de rest. Maar uiteindelijk kom je in de duisternis aan op de plek waar overnacht moet worden. Een beschutte en veilige plek, hout voor vuur, bos, water, overlevingskansen.

    Een bivak onder de holle ruimte van een oude brugaanzet, met een redelijk goed overzicht over de omgeving. Met het onheilspellende gegalm van de bosuil. Maar waarschijnlijk zijn het andere dieren die je de volgende ochtend doen ontwaken. Als je zover komt tenminste …

    Dag twee brengt even wat licht in de duisternis, die een groot deel van deze urban survival experience in beslag neemt. Ruig terrein, afwisseling, klimmen en dalen. Maar voor dat je wat ziet, heb je de eerste kilometers al achter de kiezen. Héél vroeg ‘s morgens op kompas naar het gehucht Klang. Grotendeels offtrail en niemand weet hoelang de voettocht gaat duren.

    Maar in deze urban survivalsetting is de situatie gevaarlijker geworden, hebben we overdag gemerkt. We gaan volledig ondergronds overnachten in een oude bunker van de Maginot Linie. De totale verlatenheid, de totale duisternis en het bijna volledig ontbreken van natuurlijke middelen, rottend beton en roest …

    Pas in de loop van de volgende dag gaan we er uit.

    game over

    over de organisator:

    ‘Ik ben er verschillende keren geweest en het is echt een leerzame uitdaging om eens te zien hoe een urban survivalsituatie in de praktijk uitpakt. Ik ben benieuwd wat de deelnemers meenemen, want ze bepalen zelf de inhoud van hun survivalkit. Zo zoek ik zelf nog naar het ideale mes / multitool dat specifiek voor urban survival is ontwikkeld. En of de deelnemers het waarderen, daar twijfel ik niet aan. Zo iets maak je maar één keer in je leven mee. Zolang er geen echte rampen gebeuren tenminste!’

    Sta je geregistreerd op de Be Prepared website en heb je interesse om mee te gaan of wil je meer weten, stuur dan een mailtje naar de RandoLoup.

    *EDC = Every Day Carry (kit die je altijd bij je hebt voor noodgevallen)

  • Inspannend, spannend en ontspannend op blote voeten

    Wandelen op blote voeten door de natuur, meestal door een park dat er speciaal voor is aangelegd. Het is een bijzondere ervaring, die je op steeds meer plaatsen kunt beleven.

    Het idee is afkomstig uit Duitsland. Daar bezochten wij het mooiste Barfusspark van het Zwartewoud, nabij het dorpje Gutach.


    Het Zwartewoud, land van de koekoeksklok, boerenbrood uit de houtoven en van véél bier. Voor een groot deel bedekt met statige sparrebossen, is het één van de populairste wandelgebieden bij de Duitsers. Je kent ze wel, de biervaten op pootjes die zich met te zware bergwandelschoenen verplaatsen. Maar vandaag de dag kun je ook voor lekker licht gaan in het Zwartewoud. Heerlijk op je blote voeten over een speciaal daarvoor aangelegde route in Gutach.

    Dan wandel je over een lengte van ongeveer 3 kilometer over alle denkbare soorten voetpad. Alles op blote voeten uiteraard. Dat kan door rul zand en modder zijn, maar ook over keien, boomschors, kiezel en gras. Dit ‘Park mit allen Sinnen’ biedt méér ontspanning dan het wandelen alleen. Je kunt op diverse plaatsen ‘destressen’ in speciaal daarvoor ingerichte hutten. Ontspannen bij geluidseffecten, licht of gewoon ontspannen.

    Wij liepen hier op een prachtige zondagmiddag, met twee jonge kinderen. Die het geweldig vonden, maar ook haast hadden om de route te voltooien. Op zo’n mooie zondagmiddag in het toeristische seizoen, is het natuurlijk drukker dan normaal. Opvallend veel Russische toeristen, die deze mooie groene hoek van Duitsland, steeds vaker weten te vinden. Maar zelfs vandaag hadden we nog ruimte genoeg. Er zijn helaas geen picknicktafels aanwezig, maar op het terrein vind je vast wel ergens een plekje in ‘t gras om wat te eten.



    Wanneer je even genoeg hebt van het originele voetpad, kun je altijd een parallel gelegen ‘zachter’ alternatief volgen. Een groot pluspunt, maar het pad is doorgaans prettig voor je voeten. Dat in tegenstelling tot een ander blote voetenpad dat we ‘n maand terug in Chapelle-aux-Bois liepen, in de Franse regio Lorraine. Dat leek meer op een militaire duurloop, waarbij de – ongetrainde voeten – veel pijn deden.

    Het is echt een hele verademing om na een flinke voettocht door het Duitse Zwartewoud, met soms zware bergwandelschoenen, een verfrissende blote voeten ervaring op te doen. Probeer het maar eens uit.

    WEBSITE:

    Park mit allen Sinnen

  • Eenzaam in de troosteloze wildernis (2)

    vervolg van deel I

    Opnieuw geven we de Club Vosgien weer gelijk en we volgen de spaarzame markeringen. Soms is het negeren van een gps toestel de beste vorm van navigeren.

    texte

    Niet veel verder komen we aan het andere uiteinde van het gesloten traject en dan kunnen we via de GR 531 route snel naar de abri van de Schneeberg. Daar snij ik een stukje af en ga, met mijn reisgenoten in het kielzog, recht op het doel af. Anders was het weer een extra lus lopen en de vermoeidheid gaat steeds zwaarder wegen.

    In de hut is er volop tijd voor een lange pauze. We zijn twee uur vroeger dan gepland. Ik had de reistijd héél ruim genomen en de aankomst pas rond 16 uur verwacht. Om het begrip ‘stress’ vanwege tijdgebrek in ieder geval voor één dagje uit te sluiten. Je weet nooit als je ergens wat langer wilt blijven of een omweg moét of besluit te maken. Of dat je vertraging oploopt om wat voor reden ook.

    texte

    We hebben zogezegd vier uur ‘over’ en die moéten we nuttig besteden. Hier op 925 meter hoogte in een hokje van 4 bij 6 meter kun je geen halve werkdag gaan zitten niksen. Het is te koud daarvoor en de zeer eenvoudige trappershut biedt weinig vertier. Als je van bushcrafts houdt, zou je nog volop werk hebben, maar vandaag komen we om te geocachen.

    ‘Wordt het een pittige voettocht naar de waterval van Nideck, dan moet je rekenen op minimaal 3 uur heen en terug. Reken liever op vier uur’, leg ik de twee Nederlanders uit. ‘Het is 600 meter dalen over hemelsbreed 3 kilometer en die moet je daarna ook weer omhoog!’

    Ik denk dat het voor de minder ervaren, maar zeer moedige, T-Rak toch net iets te hoog gegrepen is. ‘Lukt het niet, dan kun je nog altijd afdalen naar Wangenbourg, maar dan ben je met je slaapspullen boven, nog verder van huis.’

    Al voor het definitieve plan bekend was, had ik de optie van afdalen naar de refuge Grand Tetras altijd open gehouden. Maar als begeleider van de tocht, laat ik MacDD en T-Rak zelf beslissen. Ze komen zelf met het plan om terug te gaan naar de refuge. Met andere woorden; het voor zondag geplande traject wordt vandaag nog gedaan!

    Blij dat de overnachting comfortabeler zal zijn als in deze trappershut. Hoewel ook een beetje teleurstelling bij de cachers, omdat er ‘een hoop materiaal voor niks mee is gedragen’. Goede training stellen we maar. ‘Je moet er in dit soort gebieden altijd rekening mee houden dat het niet zo gaat zoals je dat had gepland.’ Je moet altijd de mogelijkheden hebben voor een eventueel noodbivak in de bossen. Het is dan een voordeel als je weet hoe je middelen uit de natuur kunt toepassen. Dan hoef je minder in je rugzak mee te sjouwen’. Wat de bush je niet kan bieden, moet mee! Kortom, in onze situatie, als we een dagtocht hadden gepland, zou de bagage niet veel lichter zijn geweest.

    De weersomstandigheden laten het toe en het is voornamelijk afdalen. Een afdaling die niet overal even gemakkelijk is, maar ik kies de route zo dat de moeilijkste kilometers niet aan het einde komen.



    geocaching: Schneeberg en Alsace par randoloup


    Geocaching Schneeberg en Alsace par randoloup


    Volledig tegen de verwachting in, weet ik de ‘verdwenen’ cache in de abri van de Schneeberg te vinden. Al is het op een totaal andere plek dan die de spoiler aangeeft. Niet onder de nok, maar in een gat in de muur nabij de nok. Achter een losse steen. We besluiten om de cache terug te plaatsen op de plek waar ie hoort te zitten. Feit is dat we waarschijnlijk alle caches gaan vinden, die we op ons lijstje hadden staan en die op ons traject liggen. We gaan naar de 962 meter hoge top van de Schneeberg, waar een ijzige wind staat en waar de rotsen spekglad zijn. MacDD en ik blijven nog geen drie minuten, uitzicht practisch nihil! T-Rak gaat de cache bij de Lottenfels, rechtonder de top, vast zoeken. Wij komen helpen en na een intensieve speurtocht tussen de rotsen door, wordt de cache gevonden en gelogd.

    De andere twee die nog gedaan moeten worden, vinden we gegarandeerd. Dat omdat ik ze amper twee weken terug al gelogd had. We blijven dalen tot aan de col van de Schneeberg, de cache die daar ligt vindt MacDD binnen vijf minuten. Maar we zitten op deze col nog steeds hoog en niet echt droog; het ijzelt! We kiezen voor een korte, zeer steile afdaling, in plaats van een veel langere – minder steile – route naar het dal van de Mossig. De steile afdaling is erger dan een stormbaan en bijna kamikaze. Enorme boomstammen op het pad, kniediepe sporen van boswerk voertuigen, wortels en vooral … spekgladde rotsen en ijzel. We komen beneden en we gaan, ieder om z’n beurt, een keertje onderuit.

    De Fermes de Schneeberg komen in zicht, dan hebben we al héél wat aan hoogtemeters ingeleverd en zelfs de sneeuw is bijna weg. We gaan op zoek naar de allerlaatste cache van vandaag. Het is er weer eentje van WarCat, bij het bronnetje van de Mossig deze keer. We vinden de cache, maar het is even zoeken. Ik wist dat de cache naast een stroompje water lag, waar het riviertje zich in tweeën splitste. Maar ondanks dat ik de cache pas nog vond, wist ik ‘m niet meer exact te lokaliseren.

    Na deze cache wordt het bijna een prettige wandeltocht voor mooi weer toeristen, maar we beginnen de benen te voelen. De Mossig wijst ons al kabbelend de weg naar huis. We hoeven niet meer door de sneeuw en op een verijzelde trap na, zijn de laatste wandelkilometers door de enorme bossen bijna een feest geworden.

    We hebben er 24 moddervette kilometers in de wildernis opzetten en een 100% score behaald door alle 8 bezochte caches als ‘found’ te kunnen loggen!

  • Eenzaam in de troosteloze wildernis (1)

    Het vriest, de wolken zijn donker en er staat een gure wind. Niet bepaald een veelbelovend scenario voor een geocaching voettocht in de Vogezen. Een bijkomende uitdaging is de onzekerheid of de caches er fysiek wel zijn of er in een fatsoenlijke staat bij liggen. Het zijn stuk voor stuk lokaties waarbij de plaatser van de cache over geduld moet beschikken, omdat ze zelden als gevonden gelogd worden.

    texte

    Om half acht in de morgen gaan we al op pad. De twee Nederlandse geocachers MacDD en T-Rak en ik zelf natuurlijk, vormen een team dat acht caches wil vinden. Maar nog belangrijker is de wilderniservaring door het grootste en meest afgelegen bosmassief in Frankrijk. Vanaf de backpackershut ‘Grand Tetras’ in het dorpje Engenthal, 22 km onder Saverne, zetten we koers naar de col de la Schleif. Dan volgen de col de la Wetzlach, Sandplatz, MF Hengst, Urstein, col de Hoellenwasen en tenslotte de schuilhut nèt onder de top van de Schneeberg.

    De bedoeling is dat we in de abri van de Schneeberg overnachten en we zijn dus behoorlijk zwaar bepakt. Slaapzakken, eten en ander extra spul moeten bijna 600 hoogtemeters naar boven. Voor MacDD en voor mij is het routine, we zijn het gewend. Maar T-Rak gaat voor de allereerste keer met volle rugzakbepakking op pad. Dan moet je wel moedig zijn als dit deel van de Vogezen – ook bekend als Klein Zwitserland – je eerste backpackers ervaring gaat worden.

    We moeten uit het dal, meteen flink stijgen en dat houdt maar niet op totdat we op de col de la Schleif staan. Dit is een populair trefpunt van buitensporters en natuurliefhebbers van ieder pluimage. Op de col kun je picknicken, een barbeque organiseren en schuilen voor het vaak voorkomende slechte weer. Er starten vele mountainbike trails en wandelroutes vanaf deze plek. Maar op deze barbaarse zaterdagmorgen zijn ook de meest geharde bikers en hikers thuis gebleven. Alleen wij staan er even. Om ons af te vragen waar de naam Schleiff eigenlijk vandaan komt. Van een diep uitgesleten loop van een rivier door een berggebied, een soort canyon dus. In het Duits omdat de Elzas in de geschiedenis regelmatig tot Duitsland behoorde. Maar we zien noch de Schleif, noch de rivier die zo’n uitslijping gemaakt zou kunnen hebben.

    texte

    texte

    De gps geeft 689 hoogtemeters aan op de verlaten col. In het eerste uur hebben we dus al flink geklommen. Héél rustig aan komen er tot halverwege de middag nog zo’n 300 meters bij.

    We lopen door naar de col van de Wetzlach. Er valt iets wat op hagel lijkt, gelukkig is het geen regen die alles nat maakt. Imposant zijn de grote roze zandsteenformaties van het ‘Gres des Vosges’. Het is een zacht gesteente dat zich gemakkelijk laat verwerken. De meeste originele Elzasser huizen en bijna alle historische kastelen zijn er van gemaakt. Er liggen vele tientallen kilometers van dit soort wanden. Met allerlei lyrische namen, maar waarom men het hier ‘Backofenfelsen’ noemt, valt alleen maar te gissen.

    We naderen de eerste cache die voor vandaag op het programma staat. Die ligt bij de top van de Grand Rosskopf al op ons te wachten. We komen eindelijk iemand tegen. Het is ‘Hengster Sepp’. De bijnaam van de boswachter François Joseph Schmitt, die op deze plek op zondag 27 november 1831 werd vermoord. Hij was te voet op weg naar de hoogmis in Dabo, vanuit de boswachterij Hengst nog wel. Wat moet die man een goede conditie hebben gehad! Nu rest er alleen nog maar een veldkruis als herinnering, dat door de Club Vosgien in 2007 is gerenoveerd. ‘De maatschappij krijgt de criminelen die ze verdient’ heeft iemand er in rode letters onder gezet.

    texte

    De bossen worden donkerder en het weer onheilspellender. Er liggen nog sneeuwresten op de grond. We weten dan dat we steeds meer sneeuw op onze speurtocht naar caches kunnen verwachten. Bij de eerste cache van vandaag, valt het nog mee. We moeten van het pad af en een heel stuk steil omhoog. Het is een klauterpartij waarbij onze rugzakken beneden blijven. Een mooi stuk rots steekt loodrecht boven de kruinen van de sparren uit. Het is even zoeken tussen de rotsen en hebbes! Het is MacDD die ‘m vindt en de cachecontainer, een mooie munitiekist, loswrikt uit de bevroren rotsen. Enkele TB’s worden gelost. Temeer omdat je niet zeker weet of we vandaag nog andere caches vinden. Soms zijn ze al meer dan een half jaar niet gelogd en dan menigmaal als ‘did not found’!

    Wij hebben geluk. Ook de tweede cache van vandaag, bij de col de la Wetzlach hebben we snel in handen. De doos is een verroest conservenblikje met lekkende deksel. Gelukkig wel met een goed afgesloten filmbusje, waarin het logboekje zit.

    Daarna wordt het een flink stuk lopen door een wildernis die steeds leger lijkt te worden. Er zijn geen mensen, geen dieren en zelfs zo goed als geen vogels in de buurt. Ook leger wat betreft het aantal caches, want vanaf de Wetzlach tot aan de Urstein, ligt er niet één. De Sandplatz, vlak bij Windsbourg, laten we voor wat ie is. We willen snel naar de verlaten boswachterij van Hengst. Nou ja snel, we hebben een prachtige route door een winters landschap. Adieu printemps, hier ligt nog tussen de 20 en 30 cm sneeuw en we gaan dus niet snel. De woestenij is volledig, de grauwwitte gebouwen van Hengst komen in zicht!

    De spookachtige hoofdplaats van het niets. De boswachterij is verlaten en alles is gestolen en verloederd. Ik vertel aan MacDD en T-Rak dat ik op deze very lost place een geocache wil plaatsen. Maar dan wel iets dat helemaal past in de sfeer van dit gebouw. Er zal heus wel eens een RandoLoup cache komen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand anders me voor is.

    Zonder dat we het in de gaten hadden, zijn we een half uur in het gebouw geweest. We brainstormen een beetje over wat we als cache zouden kunnen maken. Met electronica allerlei effecten realiseren, een multi of een traditionele cache, helemaal in de nok van de zolder of in de kelder van het gebouw. Het zou heel spannend kunnen worden … wellicht omdat de geest van wijlen Hengster Sepp alles heeft gehoord!

    Wij gaan verder naar de meest intrigerende cache van de dag. Ik ben er nooit geweest, maar de Urstein moet een geweldig uitzicht hebben. Het wordt steeds meer ploeteren door de sneeuw. Gelukkig valt de wind deels weg, maar het ijzelt en zo nu valt er wat sneeuw. De omstandigheden zijn ronduit polair geworden.

    Ruim 920 meter hoog, twee oriëntatietafels, twee rotsen en één bruggetje met een kerstboom tussen de treden. Dat is de Urstein!

    Ooit heeft iemand hier een geweldige toeristische attractie van gemaakt. Twee panorama’s over Lorraine en de Elzas en tekst en uitleg op twee bronzen oriëntatietafels. In elke richting één. Maar dat is minstens een halve eeuw geleden. Sparren en berken belemmeren nu het uitzicht in alle richtingen. In de winter zie je misschien nog iets als de berken geen blad hebben. Maar daar is vandaag geen sprake van. De tafels zijn bedekt met een dikke laag sneeuw en ijs. Vanwege de bewolking en mist is er ook vanaf 100 meter verderop niets meer te zien.

    Het wordt ons heel snel duidelijk waarom de geocacheplaatser WarCat z’n cache ‘le point de vu oublié’ noemt, het vergeten uitzichtpunt. Wij zijn in ieder geval blij dat WarCat zijn caches op zeer afgelegen plaatsen niet vergeten is. De containers zien er altijd netjes en goed verzorgd uit. Het is T-Rak die de cache als eerste, maar met moeite uit de rotsholte weet te peuteren.

    We blijven op hoog niveau, via de Route de Crêtes, onze weg vervolgen. Het traject dat we gisteren kozen, staat bekend als het allerzwaarste van la Petite Suisse Alsacienne. Maar dat zeg ik pas als we weer terug zijn bij de refuge, onder in het dal. Vanwege het ruige terrein en vooral vanwege de grote afstanden, is het doorbijten. Bij de col de Hoellenwasen nemen we een korte break nabij het mariabeeldje in een boom. We zitten precies tussen de Urstein en de Schneeberg in, 850 meter hoog. Ondanks zijn gebrek aan ervaring,houdt T-Rak zich taai en hij heeft er zin in. Ik heb heel wat ervaren woudlopers eerder op zien geven in deze barre omstandigheden. We zitten letterlijk en figuurlijk ver buiten de comfort zône. Dat hadden de mannen na hun eerste voetstappen met de RandoLoup in de wildernis al goed begrepen. Maar we hadden het alledrie iets minder heavy verwacht. Het weer wordt weliswaar wat rustiger, maar onze kleding en rugzakken zitten inmiddels onder een laag ijs. De temperaturen komen vandaag niet meer boven nul graden. Gelukkig niet, anders was de diepe sneeuw een vervelende laag grauwe brei geworden. Het had dus nog zwaarder kunnen zijn.

    texte

    Een eindje voorbij de col van Hoellenwasen, dreigt het toch even mis te gaan met de navigatie. Ik heb deze route nooit eerder gedaan, maar dat mag toch geen verschil uitmaken. Een voormalig traject blijkt te zijn opgeheven. Gaan we wel de goede kant uit? Volgens de markeringen van de Club Vosgien en voor mijn gevoel wèl. Maar mijn gps zegt toch duidelijk dat we van ons doel – de Schneeberg dus – aflopen of er in een enorme bocht omheen gaan. Daar staan we dan! Drie man, alle drie een gps apparaat, een kompas en topografische kaart in m’n broekzak en markeringen die het tegendeel zeggen. We moeten het goed doen, want de voetjes worden voelbaar en de vermoeidheid gaat het dagje geocachen in de wildernis meespelen.

    Vroeger kreeg de Club Vosgien altijd gelijk. Maar nu zijn er gps toestellen die je precies aanwijzen waar je staat en waar je naar toe moet! We moeten naar de hut van de Schneeberg, maar hoe ….

    vervolg

    deel II

  • Geocachen als het niet alleen om de punten gaat

    Drie maal Did Not Found en slechts twee geocaches als gevonden kunnen loggen, tijdens een lange voettocht door de wildernis. Voor het grootste deel van de tijd in de stromende regen over modderpaden lopen. Zo nu en dan een flinke hagelbui erbij. Je zou het een mislukt dagje geocachen kunnen noemen. Het is anders!

    texte

    Zat ik gisteren met de mountainbike vooral onder in het dal van het Schneeberg Massief. Vandaag wil ik ‘over de top’ naar de 962 meters boven NAP. Tegelijkertijd heb de coördinaten van vijf geocaches in m’n garmin gps gezet. Ik hoop ze uiteraard allemaal te vinden. Maar ook als ik er niet één weet te loggen, zal het avontuur toch maximaal zijn.

    Er liggen hier en daar nog wat sneeuwresten weg te dooien op deze vroege zondagmorgen. In dit gebied moet je namelijk niet te laat op pad gaan, omdat je nooit weet wat je voor de kiezen krijgt. De enorme keuze in uitgezette wandelpaden van de plaatselijk zeer actieve Club Vosgien en een dito groot aantal bosarbeiderspaden, vragen op zich al een minutieuze aandacht. Tenminste als je via een specifieke route naar de Schneeberg wilt. Als je zo intensief op de markeringen moet letten, kun je nog maar weinig oog voor de natuur hebben. Mijn motto in dit soort situaties is altijd ‘gewoon naar boven gaan’. Er zijn zat plekken waar je toch wel langskomt.

    Flohutte

    De Flohutte die langs een wild beekje gebouwd is, om maar wat te noemen. Leuke picknickplaats of plekje om er een nachtje in te verblijven. De kleine hut ligt op een plek waar alle wandelwegen op die hoogte uitkomen. Binnen een half uur loop je bovendien naar het dorp. Bijna voorspelbaar, moest hier wel een geocache liggen. Een tradi in dit geval, die vijf jaar terug al is geplaatst. De twijfels die ik bij dit soort caches intiütief heb, komen uit. De cache is er hoogstwaarschijnlijk niet eens meer. De laatste ‘found’ log dateerde uit augustus 2011. Ruim één jaar later heeft iemand eveneens gezocht, maar geen cache gevonden en aan een verzoek om de zaak te controleren, is door de legger nooit gevolg gegeven. Dat zal ook niet snel gebeuren: de CO was een Amerikaanse student en hij is eind 2011 vertrokken naar de Verenigde Staten.



    Flohutte par randoloup


    l'abri du Schneeberg par randoloup


    Massif du Schneeberg par randoloup


    Langer zoeken dan 5 à 10 minuten doe ik dan ook nooit bij dit soort twijfels. Iemand die veel caches wil vinden, moet zowieso al niet in dit soort wildernissen op pad gaan. Ik zoek liever mijn eigen weg naar boven, naar de col van de Schneeberg. Mijn gps staat niet eens aan op weg naar de volgende cache. Het wordt een flink stuk klimmen over mossige rotsen, waar zo hier en daar een boompje weet te ontspruiten. Dan over een onverhard spoor en dan weer eens offtrail.

    De weersomstandigheden waren vanmorgen niet al te veelbelovend. Dat zal wel een reden zijn dat er verder niemand in de bergbossen is te vinden. Ook niet op de col van de Schneeberg, waar vele wandelroutes elkaar kruisen. Ook hier ligt een geocache ‘ergens onder een rotsblok’. Er ligt niet veel sneeuw en het gericht zoeken moet lukken. Ik heb hem binnen een kwartiertje. Dus toch nog één puntje geluk vandaag. Verderop, bij de Lottelfels op ruim 950 meter hoogte, heeft dezelfde legger nog een cache geplaatst. Ik ben ervan overtuigd dat ie er is, want ik ken de betreffende persoon. Deze cache blijft echter liggen omdat het weinig aantrekkelijk is om te graaien in een laag van 40cm drijfnatte sneeuw.

    le Schneeberg

    De Schneeberg ligt met z’n 962 hoogtemetertjes mooi boven het omliggende landschap uit te pieken. Maar het is mistig en bewolkt. Waar je bij goed weer de toppen van de Alpen kunt waarnemen, zie je vandaag amper de schoenen onder je. Ik ben weer snel weg … naar de abri van de Schneeberg. Die is in een kwartiertje lopen te bereiken vanaf de top. Het is een echte berghut op een prachtige lokatie. Waarbij je uitzicht hebt over het dal van Wangenbourg-Engenthal. Op 100 meter afstand heb je een bronnetje met drinkbaar water. De hut heeft een ruimte om hout op te slaan, een slaapzolder en een kleine schouw. Op een klein veldje kun je een kampvuur maken en eventueel kamperen in een klein tentje.

    Een paradijsje voor de echte mountainman, de bushcrafter en de wildernisliefhebber. Toch is het teleurstellend dat een handjevol malloten er moeite mee heeft om hun troep mee te nemen. Er ligt een veger en handveger en blik, maar blijkbaar is het extreem moeilijk om de hut acceptabel schoon te houden. Goed, het is geen vijfsterren trappershut met wifi en TV, waarvoor je 200 euro per nacht betaald. Maar een échte! Een beetje netheid zou toch moeten kunnen. Nog vervelender is dat mensen menen hun behoeften te moeten doen onder de dakoverkapping waar het brandhout moet drogen. Wederom weinig respect.

    Dat de plaatser van een geocache na 4 DNF meldingen en een bevestiging van het verdwijnen van de cache, niet eens de moeite neemt om de cache te herplaatsen – of desnoods besluit te archiveren – is niet eens erg. Het is jammer dat zo’n mooie plek voor een geocache verpest wordt, doordat een plaatser niet meer omkijkt naar een verdwenen of niet functionerende cache. Hier betreft het een CO die al vier jaar lang geen enkele cache heeft gedaan. Biedt dan een andere plaatser om er iets leuks van te maken.

    texte

    bij de Flohutte

    texte

    op weg naar de Col de Schneeberg

    texte

    op de Col de Schneeberg

    texte

    op de top van de Schneeberg

    Verdomd als het niet waar is, de énige persoon die ik vandaag tegenkom, kwam ik een half jaar terug op de top ook al tegen. Ook op een zondag, het is een man van de Club Vosgien die hier elk weekend komt. Net als ik, schuilt hij voor het slechte weer met veel hagel en wind, dat plotseling op komt zetten. Maar snel genoeg klaart het weer op en kan ik in een zeer sfeervolle omgeving afdalen naar Schneematt, in het dal. Daar ligt ook een cache!

    Voor de afdaling gebruik ik wel een gemarkeerde route. Vanaf de col de Schneeberg kun je grote afstanden over single track lopen. Speciaal aangelegde wandelpaden, waar ook uitsluitend wandelaars over kunnen. Geen mountainbikers, geen paarden.

    la source de la Mossig

    Geocache nummer vijf en de allerlaatste voor vandaag ligt bij de bron van de Mossig. Een klein riviertje van 65 kilometer. Het is een cache van WarCat en dan weet ik zeker dat ik niet voor niks kom. Na een fantastische afdaling naar een trailhead bij de Schneematt, ligt deze cache tien minuten lopen verderop al op me te wachten. Ik heb hem snel gevonden, maar ik weet hoe WarCat verstopt. Een minder fortuinlijke geocacher vond deze cache pas tijdens z’n derde speurtocht.

    Tegen het vallen van de avond hoef ik het riviertje de Mossig maar te volgen om weer terug te keren naar de hut. Ik overweeg nog even om een cache te plaatsen bij de lost places van de boswachterijen van Hengst en Grossman. Ik doe het niet. Niet omdat deze plekken geen cache verdienen. Maar omdat een RandoLoup cache beslist iets meer moet zijn dan een simpel tupperware bakje, dat ergens in de kruipruimte van een verlaten gebouw is verstopt. Om het dan vervolgens als een T5 / D5 uitdaging te presenteren. Maar een echte goeie multi, helemaal in de sfeer van deze afgelegen wildernis, moet toch eens lukken.

    texte

    door het weer misvormd

    texte

    de schuilhut bij de Schneeberg

    texte

    bij de bron van de Mossig

    texte

    een oude turfstekerij


    Geocaches liggen er inmiddels volop op afgelegen plekken in de Vogezen. Daar ontbreekt het niet aan. Ze liggen vaak wel een heel eind lopen of mountainbiken van elkaar vandaan. De gebruikelijke toeristische attracties hebben zo goed als zeker een geocache. Er zijn tal van series te lopen, maar de avontuurlijkste liggen eenzaam en alleen op een toevallig passerende cacher te wachten. Soms met slechts enkele FOUND logs per jaar. Maar dat maakt zo’n (vaak onterecht favorietloze) cache niet minder interessant voor de liefhebbers.

    Beschouw het zoeken naar de cache en vooral de route tussen de caches in, als het allerleukste. Er zijn nogal wat ‘spookcaches’ die alleen nog maar op de cachepagina bij Groundspeak bestaan. Die uit het veld zijn verdwenen of waarvan de container zich in een erbarmelijke, niet logbare staat bevind. Dikwijls gaat het dan eveneens om ‘spook’ cache owners, die niet meer actief geocachen of die zijn verhuisd. Dat is jammer, want zo worden leuke cachelokaties onnodig bezet door zo’n fantoomcache en heeft geen enkele geocacher er nog iets aan.

  • De engste fietstocht in de Vogezen (1)

    Even drie geocaches loggen in Wangenbourg-Engenthal en dan weer verder op de fiets. Want we zitten hier midden in het mountainbike paradijs van Europa. Trappen vanaf de trekkershut refuge ‘Grand Tetras’.

    texte

    Om te beginnen met het beste van Engenthal (genoemd naar het enge dal): de Grand Tetras is mijn favoriete uitvalsbasis in deze omgeving. Zowel voor voettochten als mountainbike routes. Die starten allemaal voor de deur. Aan de ene kant stap of trap je het ‘Petite Suisse Alsacienne’ binnen en aan de andere kant liggen de onmetelijke bossen van de Donon. Maar buiten dat, in de hut heb je alle actuele informatie. De vriendelijke eigenaar Remy Clodong kent de wijde omgeving als z’n broekzak. Hij schreef diverse reis- en wandelgidsen over het gebied. Even belangrijk is dat de houtkachel lekker knapt als je aankomt.

    Het dorpje ‘Engenthal’ is genoemd naar het enge, smalle dal van het riviertje de Mossig. Het dal ligt ingeklemd tussen de steile massieven van de Schneeberg (Sneeuwberg 962m), de Wolfsberg (wolvenberg 715m) en de Grand Rosskopf (grote paardekop 811m). Voor wandelaars en mountainbikers die lange afstanden door de ongerepte natuur willen afleggen, is dit de ‘place to be’.

    Voor mij wordt het een vervolg van de route vanaf Saverne, die ik vanmorgen deed. Het is maar een klein roteindje van zo’n 30 kilometer op en neer. Maar wel continue stijgen op de eerste helft en waarschijnlijk sneeuw op de weg.

    De weg volgt de loop van de Mossig en is tot aan de buurtschap Windsbourg sneeuwvrij. Bekend terrein voor mij en ik herinner me nog goed die laatste dagen van oktober van het vorige jaar. Toen lag er – zeer vroeg in het jaar – al tot 15cm sneeuw. Nu, bijna zes maanden later, is de meeste sneeuw verdwenen. Uitgerekend alleen op het wegdek ligt nog een pak witte blubber van ruim een decimeter dik. Onverwacht spekglad en ik ga bijna een paar keer onderuit.

    texte

    texte

    texte

    texte

    Het einddoel van vandaag is de afgelegen en totaal aan z’n lot overgelaten oude boswachterij Hengst.

    Het is een spannende ervaring om vanuit het drukke en gezellige stadje Saverne, al fietsend op zo’n desolaat oord uit te komen. Waarom doet niemand iets meer met deze plek? Waarom kon er geen schuilhut voor wandelaars vanaf, of zelfs maar een picknicktafel? Waarom wil niemand het hebben? Zelfs ‘n geocache kon er niet eens vanaf. Wetende dat veel liefhebbers van geocaches zo dol zijn op dit soort ‘lost places’.

    Ik denk dat ik het maar eens ga doen. Een geocache plaatsen, het liefst een multi. Dan heeft dit niets als waypoint van een wandelroute in ieder geval nog iets!

    Ook hier ben ik helemaal alleen. Mijn hypnotische nieuwsgierigheid wint het … enge plek of niet … ik ga naar binnen …


    MF Hengst (Windsbourg) par randoloup



    MEER INFO:

    Vanuit Saverne of Urmatt (in het dal van de Bruche) heb je een groot aantal wandel- en ATB-routes die je naar dit gebied leiden.

    De genoemde startplaatsen zijn goed met de trein te bereiken. Als je met je eigen vervoer komt, is het stadje Saverne zelfs de snelste optie om in de Vogezen te komen. Het ligt direct aan de autoweg tussen Metz en Straatsburg. Wangenbourg-Engenthal heeft op weekdagen enkele busverbindingen met grotere plaatsen. Het hoofddorp Wangenbourg heeft enkele basisvoorzieningen (restaurant, bakker, slager, postkantoor, geldautomaat en vvv kantoor), maar geen supermarkt!

    Wangenbourg-Engenthal en het nabij gelegen Lorrainse dorp Dabo hebben een Europese faam wat betreft hun netwerken van mountainbike routes. Ze sluiten haarfijn op elkaar en andere ATB routes aan. Bijna elke wedstrijdrijder op internationaal niveau, heeft hier gereden of z’n minst zijn bandensporen tijdens een training achtergelaten. De bossen beslaan vele duizenden hectaren, de kans is zodoende uiterst klein dat bikers en hikers elkaar in de weg zullen zitten.

    Bereid je wandelingen of fietstochten goed voor en neem eten, drinken en reservemateriaal en kleding mee. Het gebied is goeddeels onbewoond en de afstanden zijn aanzienlijk groter dan dat je misschien in Nederland gewend bent. Wangenbourg-Engenthal ligt in een door bergen beschutte omgeving, maar het weer kan snel omslaan!

    lees ook deel I (als je dat gemist hebt)

  • De engste fietstocht in de Vogezen (2)

    Prachtige weersomstandigheden in één van de bossen in de noordelijke helft van de Vogezen. Waar de grote boze wolven zich beter thuisvoelen dan roodkapjes. De eerste zonnestralen laten zich al voor 7 uur ‘s morgens zien. Er zullen er steeds meer door het wolkendek heen weten te prikken. De maxima komen vanmiddag gemakkelijk boven de 15 graden.

    texte

    bizarre bomen: de wilde kunst van de Berenbeek

    Mountainbiken in de Vogezen, je hebt geen 1001 mogelijkheden, je hebt er zelfs méér dan dat! Maar vandaag doen we het relaxed:

    Deze ‘easy going’ fietstocht begint in Saverne, de chocolade hoofdstad van de Elzas. De stad onderaan de gelijknamige col en de plek waar de Vogezen het smalst zijn. Saverne is tevens de toegangspoort tussen de Elzas en de rest van Frankrijk.

    Voor mij gaan de eerste kilometers nog linea recta langs het kanaal dat ooit tussen de Marne en de Rijn werd aangelegd. Met z’n vele sluizen die de schepen over de Vogezen heen moesten tillen. Elke kilometer is er wel een sluis geplaaatst, inclusief sluiswachterswoning. Sluizen die vroeger handmatig bediend moesten worden, in tijden dat de beroepsvaart er nog gretig gebruik van maakte. De zweetgeur van de vroegere sluiswachters is nog bijna ruikbaar.

    texte

    texte

    texte

    texte

    texte

    de eerste sneeuw op 415m hoogte

    Vandaag de dag passeren hoofdzakelijk plezierboten door de sluizen van het kanaal. Een kanaal dat het smalle dal van de Zorn moet delen met een autoweg, een route nationale, een spoorweg en een wandel- en fietspad. Langs het riviertje de Zorn was zodoende geen plek meer om een TGV spoorweg aan te leggen, die hogesnelheidslijn gaat dwars door een lange tunnel onder het gebergte door.

    Vanuit dit enge dal van de Zorn, gaan we naar Engenthal. Een andere smalle vallei in de Vogezen en … op de koop toe … nog een enge, afgelegen plek.

    Het populaire fietspad tussen Lutzelbourg in Lorraine en Saverne loopt helemaal door tot aan de voordeur van het Europarlement in Straatsburg. Lange afstandsfietsers uit de Benelux, Duitsland en Frankrijk maken er vaak gebruik van. Maar ook de mensen uit de buurt fietsen graag over dit mooie en geheel vlakke traject. Het kan er ‘Hollands’ druk zijn op mooie zomerdagen.

    Maar vandaag ben ik er alleen. Zelfs op deze prettige zaterdagochtend is er geen trimmer te zien. Bij Stambach ga ik het bos in, om er voorlopig niet meer uit te komen.

    kabouterbossen

    De bossen die ten zuiden van Saverne liggen, zijn echte sprookjesbossen. Donkere naaldwouden, eeuwenoude beuken en eiken, de zachte roze rotsen van het ‘gres des Vosges’ en oude verlaten kasteelruïnes hebben allemaal hun legenden en mythen. Waarvan er uiteraard een heleboel nooit opgelost zijn. Neem nu bijvoorbeeld de ‘art brut du Baerenbach’, de ‘wilde kunsten van de Berenbeek’. Daar vind je bijvoorbeeld een reusachtige en meer dan 100 jaar oude beuk. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat zijn wortels een groot rotsblok als een inktvis omarmen en in een houdgreep houden. Dermate stevig dat de kruin niet topzwaar wordt, waardoor de boom simpelweg bij een briesje al om zou kunnen vallen.

    Op de mountainbike, over een smalle verharde weg overigens, is het prettig klimmen en dalen. De hellingen zijn kort en nergens bijzonder zwaar. Het beetje vals plat is zelden gemeen plat. De spaarzame weggetjes kronkelen zich door allerlei bochten. Het is zeker 20 kilometer fietsen en dan blijkt dat je hemelsbreed amper 5 kilometer hebt afgelegd. Fietsen als bladeren door een goede fotogids, want na elke bocht is het landschap anders. Het is dankzij een goede gps, met topografische kaart, dat ik de hoop niet hoef te verliezen. De routes zijn nu eenmaal zo!

    Ik kom langs de kasteel ruïne van Ochsenstein. Romantische littekens uit een roemrucht verleden, waarvan er in de Elzas zoveel zijn. Er ligt nog wat sneeuw bij de voormalige boswachterij op een col. Iets verderop ligt een dorpje met een poëtische naam Rheinhardsmunster. Dan begint het echte krioelen door het bos pas echt. Het lijkt steeds of ik terugkeer naar Stambach, maar het gaat goed.

    Het bos kan ik bij het hooggelegen dorpje la Hoube, achter me laten. Ik zit dan nog in Lorraine, op 620 meter hoogte inmiddels. Dan rest er nog een korte tocht naar de col de Valsberg, die 50 meter hoger is. Vervolgens kan ik afdalen in de Elzas, naar de refuge ‘Grand Tetras’ in Engenthal. Die met net iets meer dan 400 hoogtemeters mijn uitvalsbasis voor het volgende traject zal zijn.

    texte

    INFORMATIE

    lees ook deel II

  • Met ‘HANDS’ kun je uit de voeten

    Op een ijskoude maandagmorgen beginnen we aan een flinke voettocht van 10km door de bush, om te geocachen. Siberisch weer, maar we hadden eigenlijk geen betere dag kunnen treffen om de 11 caches van de serie HANDS te doen.

    texte

    één van de handen

    We hebben om 8 uur afgesproken bij het vliegveldje van een ULM club. Dan nog flink ingepakt, dikke muts op en dito wanten. Het vriest 5 graden en de continentale oostelijke wind blaast weer eens flink over de plaine Alsace. Een gevoelstemperatuur van -15°C. Maar de zon schijnt volop en dan weten we als ervaren outdoormensen genoeg. Het gaat een mooie aantrekkelijke wandeling door het bos en platteland worden.



    De eerste cache van de serie is op nog geen 5 minuten lopen van de parking. Een opwarmertje en de geocachers hebben hem dan ook snel gevonden. Uiteraard weet ik precies waar ze moeten zoeken, maar ik kijk alleen maar toe. Hoe zoeken ze mijn caches, welk traject kiezen ze tussen de cachelokaties in en hoe goed worden de spoilers (die een tipje van de sluier oplichten) geïnterpreteerd.

    geocaches op de juiste plekken

    Erg belangrijk om dat allemaal te weten als plaatser van geocaches. We maken gebruik van de natuur, ook buiten de paden, maar het moet wel een verantwoorde activiteit blijven. Dus géén geocaches in kwetsbaar terrein, vlak bij woonplaatsen van dieren (dassen, vleermuizen) of in het schietveld recht voor een mirador (jachtopstelling). Daarnaast is het belangrijk om het bos zeer goed te kennen. Dat de zoekers van geocaches niet op plekken komen waar mensen zich met zaken bezighouden die weinig met het bos te maken hebben.

    We laten enkele travelbugs en geocoins achter in de eerste cache. We hebben er genoeg! Afgelopen zaterdag waren we namelijk van de partij op een geocache event. We hadden het geluk de meest fanatieke geocacher van Frankrijk te ontmoeten. Die 105 travelbugs en coins mee had genomen. Hij komt uit Epernay, maar is al vanaf zijn pensionering in augustus 2007 aan het geocachen. Zonder onderbreking, want hij leeft in een campingcar en rijdt bijna dagelijks naar een ander Frans departement om nieuwe caches te loggen. Iedere avond controleert de man minitieus de logs van zijn eigen caches in de Marne. Of de logger de cache inderdaad gevonden heeft, wordt het geocache verleden van de vinder gecontroleerd. Als die bijvoorbeeld twee uur terug een andere cache als ‘found’ gelogd heeft, die 500 kilometer van de zijne ligt, dan telt het log niet. Goed, we komen de man ongetwijfeld in onze logs nog tegen.

    De tweede cache ligt bijna 1200 meter verderop, aan de overkant van een verharde weg. De moed zit er goed in, prachtig weer en we hebben op deze vroege morgen de wereld alleen. Grote hilariteit bij de hand van de houthakker. Alle vingers eraf gehakt en ze bungelen nog net met enkele pezen aan elkaar. De derde cache ligt in een weinig inspirerende omgeving onder een baan van een hoogspanningsleiding. De cache heet dan ook niet voor niets ‘unfortunately, this is not the Las Vegas Strip’. De hand met twee opgestoken vingers en twee opgeplakte ogen, is een vriendelijk konijntje. In zijn eigen kooi nog wel.

    texte

    texte

    ruig terrein

    te traag parcours voor puntenjagers

    Cache nummer 4 ligt onder aan de voet van een verotte boomstam, weer een heel stuk wandelen verder. Gelukkig houden de geocachers die ik begeleid van lange voettochten, het zijn ervaren randonneurs. Maar toch volgens één van hen: ‘ik weet niet of deze serie heel veel mensen gaat aantrekken’. Prachtig bos, afwisselend en niks mis mee, maar ‘de afstand tussen de caches is erg groot’. Ongeveer 1200 meter tussen twee caches. Ik leg uit dat de caches verderop in de serie, steeds dichter bij elkaar liggen. ‘Om de moraal hoog te houden in dit soms ruige terrein’. De twee cachers beweren dat hun moraal altijd goed is. Prima, als je met de RandoLoup op pad gaat, kan dat ook maar het beste zijn.

    Bij nummer 5 zijn we weer terug in het bos waar we begonnen. De serie HANDS is bewust geplaatst in een gebied dat een intensief recreatief gebruik kent. Er komen weinig zeldzame dieren en planten voor. Niemand doet er moeilijk over als je hier de vaste paden verlaat en je eigen trails kiest. Kinderen kunnen er naar hartelust ravotten en bushcrafters kunnen ongestoord hun skills trainen. Maar van die laatste groep zie je nooit iemand. Het bos draagt nog steeds de zware littekens van de zeer zware storm Lothar uit 1999.

    texte

    zwijnen eruit en bushcrafters welkom

    Er zitten vooral dieren die men liever kwijt is dan rijk. Op de eerste plaats van de top van de ‘least wanted’ staan de wilde zwijnen. Ze veroorzaken veel schade in het bos, evenals als op de ‘matt’, de natte weilanden en akkers die eraan grenzen. Ik stel nog voor dat ze hier veel bushcrafters hun gang moeten laten gaan. De zwijnen gaan dan vanzelf naar verder gelegen bossen en de akkers blijven bespaard van hun vraatzucht.

    De cache van de gouden hand met een roos ligt in zo’n terrein dat finaal omgeploegd is door wilde zwijnen. Zo blijven er nog maar weinig plekken over waar je een cache kunt verstoppen. Die cache wordt ook snel gevonden, gelukkig. Want de 10 kilometer met de 10 caches en daarna de bonuscache, moet je in pakweg 4 uur kunnen lopen. Het is voor mij belangrijk om te weten hoelang een ervaren zoeker er over doet. De twee mannen die ik vandaag bij me heb, vinden de spoilers nuttig en ze hebben er baat bij. De spoiler blijkt in grote mate te bepalen hoe geocachers gaan zoeken. Ik merk dat het minstens even belangrijk is als de coördinaten van de cache.


    cache no 5: Jilted Johny’s Last Love


    Dat blijkt bij geocache nummer 6. Er is een coördinaten afwijking van ruim 15 meter en dat is eigenlijk op het randje van wat nog te tolereren is. In dit geval is het geen ramp. Aan de hand van de spoiler, kan de betreffende cache alsnog gelokaliseerd worden. Het formaat en de beperkte camouflage doen de rest. Maar een micro, laat staan nano cache, vind je bij zo’n afwijking niet.

    Ik krijg meteen een goede raad om de exacte positie van een geocache lokatie zeer goed te meten, in één keer. Je registreert de coördinaten op de plaats van de cache en daarna maak je een ‘kruismeting’. Je loopt 10 meter van de cache af en je peilt in iedere windrichting de coördinaten. Daarna ga je terug naar de plek waar de cache ligt of komt en meet je nog een keer. Tenslotte neem je het gemiddelde van de 6 geregistreerde posities als definitieve coördinaten van een cache. Soms kun je niet alle kanten uitlopen, maar dan is twee of drie richtingmetingen nog beter als niets.



    We vervolgen onze tocht en de mutsen en handschoenen zijn inmiddels in onze zakken opgeborgen. Het is om 10 uur ‘s morgens alweer ruim boven het vriespunt en in het bos is geen wind. De caches 7 en 8 zijn snel gevonden en gelogd. Het wildernisgevoel stijgt pas echt bij de laatste twee caches uit de serie. Nummer 9 is helemaal ingesloten door enorme doornstruiken en nummer 10 ligt precies op een plek waar wilde zwijnen hun meeting point hebben. De mannen verkiezen een traject dwars door de wildernis om van cache 9 naar de allerlaatste te gaan. De laatste drie caches liggen dicht bij elkaar, dus de doorsteek valt nog wel mee.

    AYE AYE

    Dan rest nog de bonuscache. Gelegen in een afgezonderd stukje broekbos waar het in de zomer barst van de muggen. Het is mijn zelf gemaakte Aye Aye, die de HANDS bonus mag presenteren. Het vingerdier heeft immers zijn naam al mee!

    Maar de eerste 24 uren van zijn plaatsing waren spannend! In de vijf jaar dat ik het bos ken, nog nooit geen man gezien. Die zaterdag dat de aye aye cache geplaatst moet worden, houthakkers! Gelukkig houden Franse bosarbeiders lange middagpauze’s en dan lukt het alsnog. Op zondag zie ik een paar jongeren in hetzelfde bosje wat spelen met sprokkelhout. Op nog geen drie meter van de cache. Maar wat een geluk … ze hebben hem gemist!

    Toch nog een beetje pech vandaag , de weilanden die vanmorgen vroeg nog keihard bevroren waren, zijn nu een zompige blubber.

    De allerlaatste uitdaging voor deze sportieve geocachers is het oversteken van een steile waterloop, maar ook dat lukt. Ze zijn verrast, ze hadden ook hier een hand verwacht. Maar het is dus een aye aye uit Madagascar met z’n zeer lange vingers. Wijzend in de richting van een volgend geocaching avontuur.


    De serie van 10 mystery caches en één bonus cache bevindt zich in de bossen nabij het stadje Haguenau in het noorden van de Franse Elzas. De mystery’s zijn niet al te moeilijk om op te lossen. Ze draaien om het thema handen. De zwaarte zit hem vooral in het terrein. Hoewel een paar goede wandelschoenen en stevige kleding voldoende is om de caches te kunnen loggen.


    LINK NAAR DE CACHEPAGINA:

    HANDS 01